Vastgeroest

Vastgeroest

Gastartikel door Linda Hollander

Geplaatst op woensdag 2 september 2015 door Nelly de Jong

Ergens begin 21de eeuw studeerde ik af en het beste advies wat een van mijn docenten me kon geven was: “Kort je CV in”. Op dat moment kon ik al met groot gemak twee A4’tjes vullen met al mijn ervaringen, die varieerden van een vakantiebaantje in een groot warenhuis tot thuiszorgmedewerker en ergens tussendoor had ik ook nog in een AZC wat gedaan en schoongemaakt in het ziekenhuis. Ik zat in wat raden en besturen, deed vrijwilligerswerk en had voor de volledigheid ook nog een uitgebreide opsomming van al mijn hobby’s opgenomen. En dan heb ik het nog niet eens over mijn opleidingen gehad. Kortom: uit mijn CV bleek al hoe multifunctioneel ik was.

Levenslang

Mijn eerste baas was echter niet zo enthousiast. En dat snapte ik wel, want hij had net verteld dat hij als zestienjarige bij het bedrijf was komen werken en over een paar maanden zou hij met pensioen gaan. Ik kletste mezelf naar binnen, maar heel gelukkig werd ik er niet van. Personeelswisselingen waren er vrijwel niet. Dag in, dag uit deed iedereen gewoon zijn werk. Na een paar weken kwam ik heel voorzichtig met een verbetervoorstel, maar dat werd direct afgeketst. “Kom maar terug als je hier net zo lang zit als wij,” was het antwoord. Toen ik na drie jaar wegging was ik nog steeds de nieuwste collega.

Jobhoppen

Niet dat mijn volgende baan heel veel anders was: ik kwam op een kantoortuin terecht waar mannen op leeftijd ingebouwd tussen de ordners hun werk deden – alleen kon niemand me vertellen wat precies. Ik jobhopte door en kwam terecht bij een organisatie waar de directiesecretaresse me vertelde dat iemand in haar functie gewoon geen gezin kón hebben, vanwege het 24-7 beroep dat op haar gedaan kon worden door de heren managers. Ennnn… weg waren we weer. Zo sprong ik van de ene baan naar de andere, en werd mijn CV langer en langer. Volgens de gangbare normen zou ik me op dat punt echt heel erg zorgen moeten hebben gemaakt, maar gelukkig volgde ik toen net een traject bij Nelly. Ze bevestigde mijn overtuiging dat al die ervaringen, trainingen en ontdekkingen van wat ik in elk geval niet meer wilde op den duur vanzelf samen zouden komen. Ergens was er een rode draad, ik moest alleen nog ontdekken waar die naartoe leidde.

Wil ik liever slijten of roesten?

Kweekvijver

Uiteindelijk vond ik het op de meest onverwachte plek. Dat ik geen fulltime freelancer wilde zijn had ik al snel in de gaten: ik voelde me doodongelukkig en eenzaam, ondanks dat ik dol ben op het werk dat ik doe. Ik nam er een baantje bij via het uitzendbureau waar ik in elk geval mijn behoefte aan persoonlijk contact kon botvieren. Het was de beste carrièrestap die ik ooit genomen heb. Ten eerste bestaat het merendeel van mijn collega’s uit verdwaalde hbo’ers met de meest uiteenlopende achtergronden, dus saai is het nooit en er is altijd wel iemand die ergens meer van weet. Ten tweede is het werk zo gevarieerd dat ik niet eens de kans krijg om me te vervelen. En last but not least: de doorstroom is groot, want het is er net een kweekvijver van waaruit iedereen een nóg leukere baan weet te vinden (de traditioneler ingestelde mensen rennen meestal na een paar weken al gillend weg) dus er is altijd wel weer een nieuwe collega met nieuwe ideeën.

Wat deed je hiervoor?

Laatst kwam iemand van het hoofdkantoor bij me langs omdat ik betrokken ben bij een nieuw project. Ik vuurde mijn favoriete ijsbreker op hem af (‘wat heb je hiervoor gedaan?’) en kreeg een opsomming van vijf minuten. Daarna was het mijn beurt, en tevreden stelden we vast dat we allebei jobhoppers zijn die geen kans onbenut laten om zichzelf te ontwikkelen. En dat we allebei een afkeer hadden van vastgeroeste collega’s die star vasthielden aan werkwijzen uit 1967 en daarmee elke vooruitgang onmogelijk maakten. “Eigenlijk zou iedereen na maximaal vijf jaar iets anders moeten gaan doen om scherp te blijven,” zei hij en daar was ik het helemaal mee eens.

Zelfontplooiing

Gelukkig denken er steeds meer mensen zo. De economische crisis was geen pretje, maar het heeft de manier waarop we naar werk kijken wel voorgoed veranderd. Inmiddels weten de meeste mensen – vaak door eigen ervaring met reorganisaties en faillissementen – dat een baan voor het leven niet meer van deze tijd is. Dat er ook nog zoiets bestaat als zelfontplooiing en je grenzen verleggen. Dat het helemaal niet zo eng is om iets nieuws te beginnen. Dat je, als je noodgedwongen iets buiten je eigen vakgebied gaat doen, soms zomaar ontdekt dat je iets anders eigenlijk veel leuker vindt. Dat een multifunctioneel CV ook in je voordeel kan werken. En bovenal: dat uiteindelijk de rode draad wel zichtbaar wordt aan het eind. Maar dan moet je niet luisteren naar slecht advies van een vastgeroeste docent.

En jij?

Doe jij wat je leuk vindt? Of ben je ook toe aan een stap in je loopbaanBen je al te lang blijven hangen in werk dat je eigenlijk  niet meer leuk vindt? Kom je er niet tot je recht? En blijf je hangen omdat je zulke leuke collega's hebt? Of omdat je denkt dat het financieel of om andere redenen niet anders kan? Of misschien ben je gewoon toe aan een nieuwe uitdaging maar weet je niet wat of het lukt je niet om het voor elkaar te krijgen. Het kan anders...

Loopbaanbegeleiding Leeuwarden

Leuk of waardevol artikel?

Als je dit artikel waardevol vindt voor je zelfvertrouwen, balans of innerlijke rust help dan mee dit te verspreiden door het te delen met andere vrouwen. Dit kan o.a. door middel van de social media knoppen. Ik vind het altijd fijn als je een reactie achterlaat met jouw tips en ervaringen.




Linda Hollander

Linda is getrouwd en moeder van een zoon. Schrijven is haar passie en dat doet ze dan ook graag. Linda is gek op kinderen en heeft een heel eigentijdse en inspirerende kijk op opvoeden en hoe om te gaan met kinderen. Juist ook als kinderen een beetje anders zijn dan anders.


« Iedereen heeft alles in zich
De kracht van Focus »

Vind jouw persoonlijke missie

Net als iedereen heb jij ook een doel in jouw leven en heeft het leven een doel met jou. De Persoonlijke Missie-generator helpt jou bij het vinden van de juiste woorden om jouw levensmissie aan het papier toe te vertrouwen.

Start de missiegenerator

Trainingen over dit onderwerp

DatumTrainingLocatie
Wo 27 februari '19Ontdek je blauwdrukLeeuwarden, meld je aan
Wo 22 mei '19SpeedcoachingLeeuwarden, meld je aan

Misschien vind je dit ook leuk:

Meer loopbaancoaching en Keuze en keuzestress


Facebook-reacties op dit artikel

Website-reacties op dit artikel

Patricia Vaesen op zondag 13 september 2015 om 10:35
Dit kllinkt bij mij heel bekend in de oren.
Ik heb verpleegkunde gestudeerd en ben ongeveer een jaar na mij afstuderen beginnen werken in een rust- en verzorgingsinstelling. Na eerst als vrijwilligster te hebben gewerkt in die rust- en verzorgingsinstelling. Alles voor het goede doel, want ik wou kost wat kost daar tewerkgesteld worden.

Ik ben dan gehuwd en ben moeder van 3 heerlijke kinderen (2 dochters en 1 zoon) en grootmoeder van een kleinzoontje.

Ik heb daar dan 25 jaar gewerkt. En ik moet zeggen; ik deed
dat werk heel graag. Met hart en ziel zoals dan gezegd wordt. Maar ik heb het gevoel dat ik mijn hele loopbaan op de toppen van mijn tenen gelopen heb. Ik wou wel, maar mijn lichaam kon niet mee ! Hoe dikwijls heb ik dat niet gezegd.

Met als gevolg dat ik om de zoveel tijd in ziekenverlof ging om terug wat op mijn positieven te komen. Ik kreeg als diagnose altijd weer hetzelfde te horen; je bent te tenger gebouwd voor dit beroep, je bent depressief.
Tot op een bepaald moment fybromyalgie werd vastgesteld.
Ik heb toen echt gehuild van opluchting. Eindelijk werden mijn klachten duidelijk en wist ik wat er met mij aan de hand was. Maar toen begon het pas !
Ik had ook ergens een artikel gelezen over hoogsensitiviteit.
En daar herkende ik me ook heel sterk in, maar dat heb ik
altijd maar weggeduwd.

3 jaar geleden heb ik dan voor mezelf besloten om te stoppen met werken. De jaren daarna zijn voor mij echt een rouwproces geweest. Ik heb me heel slecht gevoeld, zowel lichamelijk als geestelijk. Maar ik ben altijd blijven vertrouwen
en heb altijd de kracht gevoeld om verder te gaan.
Ik heb ook altijd heel veel steun van mijn gezin gehad, en daar ben ik hen heel dankbaar voor !

Ik heb spirituele cursussen gevolgd en heb daar veel van geleerd. Ik ben in juni ook begonnen met de online cursus van Nelly (Geluk, succes en balans voor werkende vrouwen met een gezin). Ik ben bezig aan de laatste week en heb het echt op mijn eigen tempo gedaan, en dat voelde zo goed ! En het allerbelangrijkste dat ik geleerd heb is dat je alles in jezelf kan gaan zoeken en dat is soms een erg eenzaam proces, maar wel een heel boeiend proces. Ik heb het mogen ervaren en kan er vandaag alleen maar heel erg dankbaar voor zijn.

Ik voel dat ik als ervaringsdeskundige nog andere mensen kan inspireren, alleen weet ik nu nog niet op welke manier ik dat kan invullen. Ik ben nog steeds zoekende, maar het allerbelangrijkste is dat ik mezelf heb teruggevonden, dat ik kan thuiskomen bij mezelf. En dat is een onbeschrijflijk maar heerlijk gevoel ! En dat wens ik iedereen toe.

Ik ben 50 jaar en ik weet dat er nog een heel mooi leven voor me ligt. Een leven waarin ik eerst voor mezelf zorg, en daarna voor de anderen. Als ik dit vroeger gezegd had vond ik mezelf erg egoÔstisch. Maar vandaag weet ik gewoon dat dit de sleutel tot geluk is. Vanuit innerlijke rust vertrekken om zo iets te kunnen betekenen voor de mensen rondom mij.

Ik heb me altijd te min gevoeld om op een artikel te reageren, maar nu voelt het voor mij zo juist.

Hartegroet,

Patricia

op donderdag 10 september 2015 om 12:05
Ik heb 32 jaar gewerkt in 'dezelfde' setting. Door fusies, reorganisaties, taakveranderingen enz enz bleef het werk afwisselend en uitdagend, zeker als je met liefde en plezier meeverandert. Het ging pas tegenstaan toen nieuwe collega's met oude ideeŽn kwamen en die door de (nieuwe) directie als nieuw en trendy geaccepteerd werden. Daar ben ik op afgeknapt en werd het hoog tijd om op te stappen. Helaas of misschien wel prima daarna niet meer in het werkproces gestapt.

Nachtvlinder op maandag 7 september 2015 om 20:31
Sinds maart 2015 zit ik in een heftige burn-out en heb tot eind juli als een zombie op de bank gezeten.
Niet kunnen lachen en huilen en dat is zeer ernstig.
Bij de psycholoog werd mij gevraagd om 3 dingen te benoemen die ik leuk en niet leuk vond aan mijn moeder.
Ik kon wel 20 opnoemen die ik niet leuk vond maar niets wat ik leuk vond, dit wat heftig want ik kwam er achter dat mijn herinnering aan vroeger geblokt was.
Mijn zus kwam op visite en vroeg eigenlijk radeloos hoe het met mij ging en zou komen. ik vertelde haar dat mijn herinnering aan vroeger weg was en toen begon zij te vertellen.
We hebben gelachen en gejankt over de bijzondere fijne dingen maar ook de niet leuke ervaringen kwamen te sprake.
Dit heeft mij geholpen om uit het depressieve stuk van de burn-out te komen, maar ik schoot in de hyper fase wat ook weer de nodige bijwerkingen had en als naarste was dit 3 nachten achtereen niet kunnen slapen.
Mijn denken bleef maar doorgaan, heb muziek geprobeerd.
Van een vriendin waar ik een spirituele yogamassage kreeg heeft mij aangeraden om eenvoudige geleide meditaties te proberen.
Zij heeft een paar meegegeven en ik ervaar dat dit een prima middel is om mijn denken stil te zetten.
Ik ben op de goede weg maar nog lang niet waar ik graag weer wil uitkomen, gelukkig heb ik veel professionele hulp en mijn echtgenoot, kinderen, familie en vele fijne vrienden die mij begeleiden om de weg ďTERUGĒ.

Ciska op maandag 7 september 2015 om 16:11
Leuk verhaal .
Ben zelf gelukkig nooit vastgeroest , blijf altijd op zoek naar uitdagingen in het leven.
Ben op mijn 59ste begonnen aan een cursus Praktische Psychologie .
Mijn motto is : Leef je droom , Droom niet je leven

Ciska

Reageer op Vastgeroest

Naam:
E-mailadres: (wordt niet weergegeven)
Website:
Nieuwsbrief: Abonneer mij op de nieuwsbrief van ConFront Coaching en Training
Reacties: Stuur mij een e-mail bij volgende reacties
Reactie:
  Om hier te kunnen reageren dien je geabonneerd te zijn op de nieuwsbrief.
 

ConFront is niet verantwoordelijk voor geplaatste reacties, aanvaardt geen enkele vorm van eventuele aansprakelijkheid en behoudt zich het recht zonder aankondiging reacties in te korten of te verwijderen, als dit gepast wordt geacht. Het veld 'website' is optioneel. Je link wordt gekoppeld na controle van de reactie.