Dochter 2.0

Dochter 2.0

Gastartikel door Linda Hollander

Geplaatst op woensdag 22 juli 2015 door Nelly de Jong

Ze ziet er klein en kwetsbaar uit, en het ziekenhuisbed lijkt veel te groot voor haar. We staan voor de deuren van het operatiecentrum. Hier moeten we afscheid nemen, maar dat gaat moeilijk. Mijn hart zit zo ongeveer in mijn tenen. “Het komt wel goed, voor je het weet ben je weer terug,” zeg ik. Ik probeer haar gerust te stellen, maar ondertussen schieten de gruwelijkste scenario’s door mijn hoofd. “Ik ben geen klein kind hoor!” zegt ze obstinaat. Ik geef haar een knuffel, en nog een. Ze verbijt haar tranen terwijl we elkaar blijven kussen, tot de verpleegkundige zegt dat ze nu toch echt moeten gaan. Ze verdwijnt door de klapdeuren en ik blijf achter. Alleen.

Achtbaan die kanker heet

Gelukkig komt mijn zusje even later, zodat we samen zwijgend op de bank in de grote hal kunnen wachten. “Jammer dat niemand ons nu ziet,” probeer ik om de spanning te doorbreken. “We zijn al langer dan vijf minuten stil en dat geloven ze nooit.” Ze vind het niet grappig. We zwijgen. Het duurt lang. Een uur. Anderhalf uur. Nog steeds geen bericht. Het hangt onuitgesproken tussen ons in: wat als… En ineens realiseer ik me dat we nu tot die generatie behoren die niet langer alleen de zorgen en verantwoordelijkheid voor de kinderen heeft, maar ook voor onze ouders. Terwijl wij ons persoonlijk stilterecord verbreken verwijdert een chirurg de schildklier van onze moeder. Voor de tweede keer zitten we in de achtbaan die kanker heet.

Ze redt zich wel...

Gelukkig loopt het dit keer heel anders dan destijds bij onze vader. Na twee dagen huppelt ze alweer vrolijk rond in haar eigen huis en al is ze een beetje schor, kleppen kan ze weer als vanouds. Ze is opgewekt, deelt taart en koffie uit aan iedereen die langskomt en draagt een sjaaltje om haar nek zodat de kleinkinderen zich niet het leplazerus schrikken van de enorme jaap op haar keel. Alle hulp die ik haar aanbiedt slaat ze af, want ze is geen klein kind. Of dement. Ze redt zich wel. De partner van mijn moeder knipoogt en ik weet al dat ik vanavond wel een berichtje van hem krijg met de werkelijke stand van zaken.

Ondankbare kleuters

Langzaam maar zeker schuiven we een generatie op. Ineens zijn het niet meer onze moeders , maar wij die wekelijks even langs oma wippen om een boodschapje te doen, de kat vlooiendruppels te geven en controleren of ze niet dood in bed ligt. In onze agenda’s vervangen de afspraken die onze ouders hebben in het ziekenhuis langzamerhand de avondjes slempen met onze vriendinnen in de kroeg. Artsen kijken nu ons aan met vragende blikken, en als onze moeders even niet opletten draaien we met onze ogen waarmee we zoveel willen zeggen als: “U heeft helemaal gelijk, maar ze lúistert gewoon niet…” We laten ons afkatten, afbekken, betichten van bemoeizucht en we laten het maar over ons heenkomen. Het zijn tenslotte onze ouders, grootouders, tante’s, ooms, buren en ze hebben onze zorg nodig – of ze het nu leuk vinden of niet. Dat ze zich gedragen als ondankbare kleuters bespreken we wel met onze vriendinnen, die per slot van rekening in hetzelfde schuitje zitten. Van ‘alleen maar’ dochters zijn we naar dochters 2.0 gegaan.

Soms heeft mijn hoofd iets meer tijd nodig om te accepteren wat mijn hart al weet

Soms heb je niets te willen

Het onvermijdelijke gevolg is natuurlijk dat ik mijn moeder ineens met hele andere ogen bekijk. Wat heb ik vroeger vaak lopen mopperen omdat ze wéér naar tante Alie moest om haar ergens mee te helpen. Mijn zusje en ik waren te jong om alleen thuis te blijven, zodat we ons te pletter zaten te vervelen op een ingedeukte fluwelen bank in een woonkamer die vergeven was van de tierelantijntjes en Belinda menthol. Dan hadden we nog ome Geert met de sloffe koekjes, ome Jan die niets van vrouwen en moderne fratsen moest hebben (en dus nog een poepdoos achterin de schuur had – dat werd dus twee uur lang je plas ophouden), ome Wierd die bijna honderd was en een koelkast zonde van de stroom vond (“en denk erom dat je niets te eten aanneemt!”) en natuurlijk opa en oma. De dankbaarheid straalde er zeg maar niet vanaf. Op de terugweg vroeg ik mijn moeder vaak waarom ze al die mensen hielp als ze er niet blij mee waren. “Omdat ze die hulp helemaal niet willen,” zei mijn moeder dan. “Maar soms heb je niets te willen.”

De rollen zijn voorgoed omgedraaid

En nu snap ik het pas. Afhankelijk worden van een ander, dingen zelf niet meer kunnen, steeds meer de regie over je leven kwijtraken door leeftijd of ziekte. Je zelfredzaamheid en onafhankelijkheid noodgedwongen moeten afbouwen, en steeds meer overdragen aan de mensen voor wie jij altijd zorgde. Ineens is het me pijnlijk duidelijk waarom mijn moeder het gemopper en gezeur langs zich heen liet gaan. Want als je uit liefde zorgt voor iemand die het nodig heeft, dan weet je ook dat die zorg eigenlijk bevestigt wat ze zelf allang weten: de rollen zijn voorgoed omgedraaid. 

Coaching?

Wil je ook leren hoe je anders om kunt gaan met ingrijpende veranderingen in je leven? Meld je dan nu aan voor individuele coaching. De gesprekken vinden plaats op het Zuidvliet 292 A in Leeuwarden, Friesland. 

Leuk of waardevol artikel?

Als je dit artikel waardevol vindt voor je zelfvertrouwenbalans of innerlijke rust help dan mee dit te verspreiden door het te delen met andere vrouwen. Dit kan o.a. door middel van de social media knoppen. Ik vind het altijd fijn als je een reactie achterlaat met jouw tips en ervaringen.




Linda Hollander

Linda is getrouwd en moeder van een zoon. Schrijven is haar passie en dat doet ze dan ook graag. Linda is gek op kinderen en heeft een heel eigentijdse en inspirerende kijk op opvoeden en hoe om te gaan met kinderen. Juist ook als kinderen een beetje anders zijn dan anders.


« Communicatie: Je begrijpt me niet
Terug naar de basis vermindert je stress »

Gratis E-book Verbindende Communicatie



Al meer dan 6.000 keer gedownload

Trainingen over dit onderwerp

DatumTrainingLocatie
Wo 10 april '19De kracht en waarde van emotiesLeeuwarden, meld je aan

Misschien vind je dit ook leuk:

Meer relaties, Onzekerheid, Emoties en Angst


Facebook-reacties op dit artikel

Website-reacties op dit artikel

Janneke op woensdag 29 juli 2015 om 12:51
Ik wil heel graag reageren op dit artikel, het artikel raakt mij en geeft herkenning.
Ik ben 53 jaar en heb helaas geen contact meer met mijn ouders en dit gaat ook niet veranderen, maar het is goed zo, het is zoals het is. Wat bij mij blijft, is het gevoel van gemis, maar ook het gevoel van: nu kan ik niet voor hun zorgen, als ze dit nodig hebben, want dat zou ik heel graag voor hun willen doen, vanuit mijn liefde naar hun toe, want die liefde is er nog steeds, ondanks alles wat er is gebeurt!

Maar dit leegtegevoel is inmiddels gecompenseerd door m'n
schoonouders : beide 87 jaar, wonen zelfstandig, het is al meer dan 2 jaar "de lamme helpt de blinde", hele taferelen met ze mee gemaakt en sinds een half jaar komt daar de diagnose: mijn schoonvader heeft Parkinson-dementie, is daardoor valgevaarlijk en vergeet héél veel, is onrustig, kortom: mijn schoonmoeder doet haar uiterste best voor hem, natuurlijk: ze houdt zielsveel van hem en voelt het ook als haar plicht voor hem te zorgen, totdat het niet meer gaat... ze raakt overbelast, en toen mocht ik ten tonele verschijnen. Mijn man is enigst kind, ik dus enigst schoondochter, en ik werk ook nog eens in de zorgsector, dus is het toch vanzelfsprekend dat ik bij spring waar nodig?
Dit heb ik ook een tijdlang gedaan: huishoudelijke klussen, medicijnenbeheer, ziekenhuisbezoeken etc.etc.etc.
Maar op een gegeven moment werd er ook een grens bij mij bereikt: begrijp me goed: ik vind het heerlijk om hun te ondersteunen, ik ben een zorgmens, als ik die blije, dankbare gezichten dan zie, dan heb ik ook een goed
gevoel, maar m'n schoonouders kunnen je ook overbelasten met hun vragen en vanzelfsprekendheid dat ik alles oplos,
ik voelde irritatie, en heb een goed gesprek met hun gehad hierover en de conclusie was: er is thuiszorg nodig, met name op de ochtend.
Ik heb dit inmiddels kunnen regelen en het heeft positieve effecten, zowel voor m'n schoonvader (hij krijgt de juiste begeleiding die hij nodig heeft, maar behoudt zijn eigen regie), zowel voor m'n schoonmoeder (zij raakt niet meer overbelast, heeft weer energie voor de rest van de dag), maar ook voor mezelf: ik voel geen irritatie meer en geniet weer van het feit dat ik hun kan/mag ondersteunen en begeleiden, ik vind het fijn dat ik deze invulling voor hen mag hebben als schoondochter, ik beteken iets voor hen en dat vind ik heel waardevol!

Esther op maandag 27 juli 2015 om 21:09
Hoi, ik noem mezelf even Esther.
Waarom? Omdat ik niet wil dat ik iemand in mijn omgeving kwets met wat ik schrijf.
Prachtig artikel! Wat mij raakt is de zorg die geboden wordt. Het vanzelfsprekende wat er in zit.
Ik heb mijn beide ouders al lang geleden verloren. Ze hoefden nooit verzorgd te worden. Ook mijn grootouders niet. Dus van huis uit heb ik het niet meegekregen.
Ik ben nu 55 en heb een dochter van 17. Ja ik maak me ook regelmatig zorgen om haar, al loopt ze niet in zeven sloten tegelijkl. Logisch toch, dat doet elke moeder.
Mijn ex man is ziek en heeft regelmatig hulp nodig. Door onze scheiding zijn er mensen bijgekomen die hulp bieden. Voor mij is het telkens weer lopen op het scherpst vd snede: hoe kan ik voor hem niet alleen een helpende hand maar ook een vriendin zijn en mijn eigen ruimte bewaren zodat ik in balans blijf. Er zitten maar 24 uur in een dag - werk huishouden slapen, gewoon de dagelijkse dingen vragen al zoveel tijd dat het er wel eens bij inschiet. Dan voel ik me schuldig. Ook ervaar ik het vanzelfsprekende niet. Ik ben me bewust dat ik soms van mezelf moet terwijl er ook 'nu even niet' van binnen klinkt. Soms zou ik willen dat ik die vanzelfsprekendheid in me had. Aan de ander kant zou ik dan aan mezelf voorbij gaan...

Luys Ghilaine op maandag 27 juli 2015 om 16:12
Ik zou graag in contact willen blijven met jullie. Ik krijg tot nu toe elke dag een tekst om over na te denken . :-) en vind dit heel fijn. Dank je wel hiervoor !

Ria op maandag 27 juli 2015 om 11:34
Heb het meegemaakt , eerst met mijn oma , toen met mijn moeder en nu ben ik zelf bijna aan de beurt. Mijn dochter is 45 jaar en ikzelf ben 67 jaar en nog heel goed met lichamelijke en geestelijke gezondheid en toch merk ik nu al een zekere bezorgdheid in mijn dochter naar mij toe. Dat was er eerder nog niet , toen was ik alleen maar bezorgd om haar. Nu is zij bezorgd om haar dochter en ook om haar moeder. Dus alles gaat zoals het gaat en dat is goed.

Evelien Bos op maandag 27 juli 2015 om 10:40
Dit artikel raakt mij. De manier waarop je schrijft over de vanzelfsprekendheid waarmee sommige mensen andere mensen kunnen helpen. Ik heb dat van huis uit niet echt meegekregen. Momenteel heeft mijn moeder zorg nodig, maar ze laat mij niet toe. Mede gezien door de fysieke afstand, maar ook door de barrière die tussen ons is opgeworpen misschien wel meer dan 40 jaar geleden. Het is zoals het is, maar het is wel jammer.

Reageer op Dochter 2.0

Naam:
E-mailadres: (wordt niet weergegeven)
Website:
Nieuwsbrief: Abonneer mij op de nieuwsbrief van ConFront Coaching en Training
Reacties: Stuur mij een e-mail bij volgende reacties
Reactie:
  Om hier te kunnen reageren dien je geabonneerd te zijn op de nieuwsbrief.
 

ConFront is niet verantwoordelijk voor geplaatste reacties, aanvaardt geen enkele vorm van eventuele aansprakelijkheid en behoudt zich het recht zonder aankondiging reacties in te korten of te verwijderen, als dit gepast wordt geacht. Het veld 'website' is optioneel. Je link wordt gekoppeld na controle van de reactie.