De juiste plek

Jongetje met autisme speciaal onderwijs

Gastartikel door Linda Hollander

Geplaatst op donderdag 5 maart 2015 door Nelly de Jong

Halverwege groep drie werd duidelijk dat onze zoon het niet zou redden in het regulier onderwijs. Het thuis voorbereiden op de lessen van de volgende dag, zijn picto’s in de klas, de hulp van de onverbeterlijk optimistische stagiair en de collectie frunnikdingen op zijn tafeltje waren niet meer genoeg om hem mee te kunnen laten draaien in zijn klas. Zijn gebrekkige ontwikkeling zorgde voor steeds meer problemen en elke ochtend was het afscheid hartverscheurend. Zeilde hij groep een en twee nog onbekommerd door, zodra het echte leren begon werd de afstand tussen hem en zijn leeftijdsgenoten pijnlijk duidelijk. Voor de juf, voor ons, maar vooral ook voor hemzelf. We zagen hem met de dag verdrietiger en gefrustreerder worden, tot het punt waarop we wisten: dit gaat zo niet langer.

Autisme

Dat ons kind autisme had wisten we eigenlijk al direct. Op zijn derde werd de diagnose gesteld en probeerde de kinderpsychiater ons voorzichtig duidelijk te maken dat de kans klein was dat hij ooit volwaardig zou kunnen communiceren. Zijn motorische achterstand was enorm en hij had een grote afkeer van fysiek contact. We begonnen – ondanks die vernietigende boodschap - met een combinatie van logopedie en therapie om te zorgen dat hij zich zo optimaal mogelijk zou ontwikkelen en we waren heel blij dat de basisschool om de hoek het aandurfde met hem. Want speciaal onderwijs, dat zou al zijn potentieel in de kiem smoren vonden we. We wilden niets liever dan ons kind een zo normaal mogelijk leven geven. Hij was anders, maar zijn klasgenootjes zaten er niet mee. We hadden goed contact met de meeste ouders en deden actief mee op school. En stond ik hem ’s middags op te wachten uit school, dan was het altijd dikke pret met de andere vaders en moeders. ’s Zomers gingen we met de hele groep vaak direct door naar de aangrenzende speeltuin, waar de kinderen samen speelden en wij verder konden ouwehoeren als een stel overjarige pubers.  

Indicatie 

En dat alles was in een klap voorbij. De indicatie was relatief snel rond en sneller dan verwacht stonden we voor de deur van die andere school,  25 kilometer verderop, voor een eerste kennismaking. Alles in me schreeuwde nee. Moest mijn zesjarige élke dag zo ver weg van huis? In een busje? Waar wij hem – bij gebrek aan auto – nooit snel even zouden kunnen ophalen als er wat aan de hand was? Hoe moest dat met overleg als we juf niet elke dag zagen, maar slechts een keer per kwartaal? Hoe moest hij in hemelsnaam nieuwe vriendjes maken, aangezien zijn klasgenoten uit de hele provincie kwamen? Met lood in mijn schoenen liep ik achter de intern begeleider aan toen hij ons de school liet zien. Eventjes mochten we in de klas kijken waar hij geplaatst zou worden en we zagen de ogen van onze zoon groot worden. Zoveel speelgoed in de middenbouw? Zo’n groot digibord? Maar twaalf klasgenoten? En pictogrammen voor de héle klas? Hij wilde direct wel blijven.

Geweldig!

Op de eerste schooldag stopte de taxibus stipt om half acht voor de deur, en gaven we onze zoon mee aan de chauffeur. Die dag kon ik me niet concentreren op mijn werk. Alle horrorscenario’s spookten door mijn hoofd, variërend van een diepverdrietig kind dat zich eenzaam en verlaten voelde tot taxibusjes die op de kop in de sloot belandden. Een half uur voordat de bus de straat inreed stond ik al op de stoep, klaar om eerste hulp te verlenen. Toen zoon dan eindelijk de bus uit buitelde met rode konen en een brede grijns verdween eindelijk het zware gevoel dat ik maanden had meegetorst. “Het was geweldig!” joelde hij, waarna hij uitgebreid ging vertellen hoe leuk zijn nieuwe klasgenoten waren en dat er wel 6 (“Zés, mama!”) kinderen waren die óók graag met hun vingers friemelden.

Opbloeien

Gaandeweg zagen we hem opbloeien. De school had een eigen logopedist en binnen een jaar was hij niet alleen voor ons, maar ook voor de rest van de wereld verstaanbaar. Elke dag schreven zijn juffen in zijn map hoe goed het ging. Dankzij de motorische therapie leerde hij met één hand schrijven en begon hij steeds soepeler te bewegen. Het begon ook onze omgeving op te vallen hoe hij veranderde: zo barstte pake van 90 in huilen uit toen hij zich realiseerde dat hij zijn achterkleinzoon voor het eerst echt begreep. Mijn moeder, al sinds jaar en dag zijn vaste oppas, schreef in het oppasschrift: “Vandaag vertelde hij dat het net is alsof hij elke dag op schoolreis gaat”. De lange reistijd bleek bovendien nog een extra voordeel te hebben: we kunnen hem samen ’s ochtends uitzwaaien en tegen de tijd dat hij thuiskomt is hij nooit meer moe omdat hij in de bus al tot rust is gekomen.

Andere hersens

Inmiddels zijn we drie jaar verder. Achteraf gezien waren al die slapeloze nachten, moeilijke gesprekken en angst volledig ongegrond. Was ik van tevoren bang dat hij ongelukkig zou worden op een vreemde school zo ver van huis, geen vriendjes zou overhouden en voor zijn leven het stempel ‘autist’ zou krijgen, nu weet ik dat we destijds de juiste beslissing hebben genomen. Hij kletst ons inmiddels de oren van het hoofd, en weet waarin hij anders is dan de meeste kinderen. “Ik heb andere hersenen, en daarom ga ik nu pas op zwemles,” legde hij laatst uit aan de ouders van de kleuters in zijn zwemgroep. Is het een beetje mooi weer, dan zitten we in de speeltuin waar hij met al zijn oude klasgenootjes speelt alsof er niets veranderd is. En van de week stepte hij van de ene naar de andere kant van de straat, dus ook het zelfstandig fietsen gaat uiteindelijk wel lukken.

Knuffelen

Vanavond vroeg ik hem of hij vond dat zijn school beter was dan de vorige. “Ja duhhhhh,” antwoordde hij (want hij leert coole woorden van de puber in de bus). “Alle kinderen in mijn klas begrijpen mij, en ik begrijp hun ook. En ik kan nu het voorlezen verstaan zonder plaatjes.” Er is maar één ding dat hij mist: dat hij niet meer bij zijn beste vriend in de klas zit. Aangezien die hier zo vaak is dat hij praktisch bij ons inwoont is dat bij lange na niet meer zo’n groot probleem als in het begin, en ik denk zelfs dat de overstap naar het speciaal onderwijs er juist aan bijgedragen heeft dat ze zo’n innige vriendschap hebben opgebouwd .  Want hij praat, onze zoon. Hij kan vertellen wat hij vindt, en waarom. Hij stelt steeds vaker vragen uit belangstelling. Knuffelen vindt hij tegenwoordig leuk en elke ochtend worden we uitgebreid afgelebberd voordat hij in de bus stapt.

Passend Onderwijs

En het gedoe rondom de nieuwe Wet op het Passend Onderwijs? Daar maken we ons niet druk over. We hebben zes meter papier en een glashelder verhaal die aantonen dat ons kind nu op de juiste plek zit. En daar worden we zelf ook heel gelukkig van.

Leuk of waardevol artikel?

Als je dit artikel waardevol vindt voor je zelfvertrouwenbalans of innerlijke rust help dan mee dit te verspreiden door het te delen met andere vrouwen. Dit kan o.a. door middel van de social media knoppen. Ik vind het altijd fijn als je een reactie achterlaat met jouw tips en ervaringen.




Linda Hollander

Linda is getrouwd en moeder van een zoon. Schrijven is haar passie en dat doet ze dan ook graag. Linda is gek op kinderen en heeft een heel eigentijdse en inspirerende kijk op opvoeden en hoe om te gaan met kinderen. Juist ook als kinderen een beetje anders zijn dan anders.


« Hoe kijk jij?
Mindful afwassen »

Gratis E-book Van Wens Naar Werkelijkheid



Al meer dan 5.000 keer gedownload

Trainingen over dit onderwerp

DatumTrainingLocatie
Wo 10 april '19De kracht en waarde van emotiesLeeuwarden, meld je aan

Misschien vind je dit ook leuk:

Meer Succes, Onzekerheid, Ontspanning, rust en Emoties


Facebook-reacties op dit artikel

Website-reacties op dit artikel

Karin op maandag 16 maart 2015 om 14:24
Beste Linda, wat een prachtig opgeschreven verhaal! Het raakt me omdat er zo duidelijk uit naar voren komt dat als je aansluit bij de wereld en kenmerken van de ander (in dit geval jouw kind), je zoveel kunt bereiken, omdat de ander kan zijn wie hij is en gestimuleerd wordt om het beste uit zichzelf te halen. En dat iedereen mogelijkheden heeft1

Dank je wel daarvoor!
Hartelijke groet, Karin

Reageer op De juiste plek

Naam:
E-mailadres: (wordt niet weergegeven)
Website:
Nieuwsbrief: Abonneer mij op de nieuwsbrief van ConFront Coaching en Training
Reacties: Stuur mij een e-mail bij volgende reacties
Reactie:
  Om hier te kunnen reageren dien je geabonneerd te zijn op de nieuwsbrief.
 

ConFront is niet verantwoordelijk voor geplaatste reacties, aanvaardt geen enkele vorm van eventuele aansprakelijkheid en behoudt zich het recht zonder aankondiging reacties in te korten of te verwijderen, als dit gepast wordt geacht. Het veld 'website' is optioneel. Je link wordt gekoppeld na controle van de reactie.