Vasthouden of loslaten

vasthouden en loslaten

Geplaatst op woensdag 8 oktober 2014 door Nelly de Jong

Toen mijn relatie met mijn huidige man een feit was, gingen de dingen in het begin tussen ons niet altijd zo vanzelfsprekend. Ik had een aantal verbroken relaties achter de rug, waarin ik beschadigd was geraakt en waarin ik ook de ander beschadigd heb. Mijn man had een langdurige relatie achter de rug waar hij emotioneel nog niet helemaal los van was en was eigenlijk te snel aan iets anders begonnen. Niet echt een stabiele basis voor een hechte liefdesrelatie. En toch hebben we beiden veel geleerd in en van die tijd. 

Bevestiging zoeken bij de ander

Omdat ik mezelf niet belangrijk en goed genoeg vond, zocht ik bevestiging in mijn relatie(s). Die moesten het gat vullen waar ik te weinig eigenliefde had. Het gevolg was dat ik meer van mijn man vroeg dan hij had, omdat hij nog niet los was van zijn vorige relatie. We zijn toen in die begintijd een keer samen naar een coach geweest die ons samenvattend het volgende meegaf: Tegen mijn man zei hij: Hou haar vast, anders ben je haar kwijt en tegen mij: Laat hem los, want anders ben je hem kwijt…

Val me er niet meer mee lastig!

Loslaten was voor mij heel moeilijk in die tijd. Maar de coach had wel gelijk. Toen ik op een gegeven moment genoeg vertrouwen in mezelf had zodat ik in staat was om te denken: Het maakt niet uit of hij twijfelt of niet, als hij mij er maar niet mee lastig valt, veranderde er al van alles. Ik heb mijn man destijds ook precies datzelfde gezegd. Het is mij best als je twijfelt. Ik kan je daarin niet tegenhouden. Maar ik kan wel goed voor mezelf zorgen en vraag je dus om mij er niet meer mee lastig te vallen

Er is wat er is

Dat betekende in de praktijk dat hij mij niet meer uit zichzelf vertelde over zijn twijfel. En ik had wel de les dat ik vervolgens niet steeds aan hem moest vragen wat hij dacht en voelde, want dan kreeg ik alsnog de twijfel om mijn oren. Het gevolg van geen of minder energie steken in de twijfel was dat de twijfel ook minder werd. En op een gegeven moment was het voor mij ook gewoon echt klaar. Het maakte me niet meer uit of hij twijfelde. Ik was er oké mee als we bij elkaar bleven, maar ook als het over zou gaan. Er is wat er is, nietwaar?

Als ik accepteer dat er is wat er is, dan stopt mijn verdriet

De twijfel accepteren

En in mijn beleving was dat doorslaggevend. Mijn acceptatie van zijn twijfel zorgde ervoor dat de twijfel uiteindelijk verdween. Mijn man hoefde niet meer iets of iemand anders te zijn dan hij was. Hij mocht gewoon zijn twijfel hebben. En samen hebben we het heel goed nu. We laten elkaar vrij om te denken en voelen wat we willen. We proberen niet (wat ik in de eerdere relaties wel deed) de ander te veranderen. Wel doen we iets dat volgens mij cruciaal is in een goede stabiele relatie. We delen wat ons bezig houdt: Wat we denken en voelen, net als in  het volgende verhaaltje:

Monique stond op het punt te gaan trouwen met de liefde van haar leven. Op de avond voor haar trouwdag zat ze met haar moeder op een bankje aan het strand naar de ondergaande zon te kijken. Ze was met haar moeder in een moeder-dochter gesprek  toen ze haar moeder het volgende vroeg:

Mam. Pap houdt van je en voor zover ik weet is hij je altijd trouw geweest. Wat heb jij gedaan waardoor je dat voor elkaar hebt gekregen? En wat kan ik doen om ervoor te zorgen dat Auke mij ook zo trouw blijft en steeds van mij blijft houden?

De moeder van Monique bleef even stil en leek in zichzelf gekeerd te zijn. Ze dacht na over de voor haar dochter cruciale vraag zo vlak aan de vooravond van een grote verandering in haar leven. Ineens bukte ze zich en vulde haar beide handen met zand. Ze ging voor haar dochter staan en ze zei verder niets. Ze hield haar beide handen met de palm omhoog gericht. De ene hand hield ze open en de andere hand kneep ze zo stevig dicht dat het zand er langzaam uitvloeide. In de open hand glinsterden de zandkorrels nog steeds in het licht van de ondergaande zon, toen haar moeder begon te praten.

Kijk, zei ze. Trouw zijn aan elkaar gaat over trouw zijn aan jezelf en over jezelf open stellen voor elkaar. Liefde gaat niet over elkaar bezitten, over elkaar ‘hebben’. Zoals je kunt zien verdwijnt dat wat je te krampachtig vasthoudt en wat je in vrijheid en met een open mind tegemoet treedt, zal bij je willen zijn. Een gesloten en krampachtige hand kan maar zeer beperkt geven en delen. Maar wat in openheid wordt gegeven en gedeeld zal de wet van geven en ontvangen in werking zetten en ervoor zorgen dat de stroom van liefde eindeloos doorgaat. Het is juist het elkaar in liefde vrij laten wat de ander doet besluiten trouw te willen zijn. 

Gratis E-book Liever Gelukkig met Mindfulness

Wil je verder lezen of nog meer weten over dit onderwerp?
Download dan nu gratis E-book Liever Gelukkig met Mindfulness

 

Liever Gelukkig met Mindfulness

Je kunt je natuurlijk ook gewoon aanmelden voor de 8 weekse cursus Liever Gelukkig met Mindfulness .
Kijk hier naar wat anderen daarover zeggen.

Leuk of waardevol artikel?

Als je dit artikel waardevol vindt voor je zelfvertrouwenbalans of innerlijke rust help dan mee dit te verspreiden door het te delen met andere vrouwen. Dit kan o.a. door middel van de social media knoppen. Ik vind het altijd fijn als je een reactie achterlaat.




Nelly de Jong

Mijn passie is het begeleiden van mensen met werk- en levensvragen. Dat doe ik al meer dan vijfentwintig jaar met veel plezier. In de afgelopen jaren heb ik honderden mensen via coaching, loopbaanbegeleiding en outplacement begeleid en ze een duwtje in de rug gegeven. Mijn specialisme is werkende moeders goed voor zichzelf te laten zorgen.

Meer over Nelly de Jong


« Gered van een nachtmerrie
Ik ben niet goed genoeg... »

Gratis E-book Liever Gelukkig met Mindfulness



Al meer dan 9.000 keer gedownload

Trainingen over dit onderwerp

DatumTrainingLocatie
Wo 10 april '19De kracht en waarde van emotiesLeeuwarden, meld je aan

Misschien vind je dit ook leuk:

Meer relaties, mindfulness en Loslaten


Facebook-reacties op dit artikel

Website-reacties op dit artikel

Marijke op zaterdag 25 oktober 2014 om 10:01
Jaaa mee eens, loslaten. En ook makkelijker gezegd dan gedaan. Vooral als je nog (steeds) moet leren te houden van jezelf. Vooral erg moeilijk als in je jeugd niemand van je heeft gehouden. Een levenslange les. En we doen ons best en we gaan zover komen. En je merkt ook dat het zo werkt. Als je loslaat, komt het naar je toe. Applaus voor onszelf!

Tina op vrijdag 24 oktober 2014 om 09:31
Goed geschreven. Heel leerzaam. Ben nu een nieuw relatie. Ik heb mijzelf voorgenomen om niet meer vast te houden. Best lastig maar het geeft meer rust als je kunt loslaten. Denk dat het gaat lukken.

Sandra op dinsdag 21 oktober 2014 om 17:27
Dankjewel voor dit inzicht Nelly! Work to do!

Nelly op dinsdag 21 oktober 2014 om 11:45
Hi Sandra,
Mooi dat je zo eerlijk deelt!
De onzekerheid die je beschrijft is vooral jouw onzekerheid over jou. En je huidge relatie weerspiegelt dat jij niet onvoorwaardelijk van jezelf houdt. Als je echt een oprecht ja op jezelf hebt, dan maakt het niet meer zoveel uit of de ander van je houdt of niet. En het gekke is vervolgens dat anderen (en hij wrs ook) veel meer van je gaan houden. Want de buitenwereld weerspiegelt namelijk wat er in jou is. Dus meer liefde voor jezelf betekent ook: meer liefde van de ander. Kortom: besteed zoveel mogelijk tijd en energie aan jezelf ontdekken en liefhebben, met al je deuken, butsen, mitsen en maren die we allemaal hebben. Je bent het waard! Liefs, Nelly

Sandra op dinsdag 21 oktober 2014 om 11:35
Jemig, wat raak zeg dit stukje. Ik geloof in dit loslaten/vasthouden. Maar ben er tegelijk ook bang voor, ik heb dus gemengde gevoelens. En vind het verdomde lastig. Ik realiseer me (voornamelijk door mijn huidige relatie) dat ik mijn waardigheid ook uit relaties haal. En nu zit ik dus in een relatie met iemand die erg gesloten is en nauwelijks affectie toont. Het maakt me extra onzeker en ik zie mezelf meer en meer vragen, en kleiner worden. Ik voel me totaal verloren en elke 'nee' voelt voor mij als een keiharde afwijzing. Een tijd geleden 'probeerde' ik hem wat meer los te laten (fysiek) maar toen bleek achteraf dat hij met allerlei andere vrouwen afsprak, om zich beter te voelen en een soort van te vluchten voor mij omdat ik hem zo vasthield. Nu is mijn onzekerheid alleen maar groter geworden. Mijn reactie is meer dat ik hem totaal wil afstoten ipv loslaten. Ook al geeft hij nu aan dat hij zijn gedrag veranderd heeft. Ik voel me een beetje 'gekke Henkie' en doe erg mijn best om nonchalant te zijn, alsof het me allemaal niet uitmaakt, mijn zelfvertrouwen te ontwikkelen etc en merk dat we dan relaxter met elkaar zijn. Hij meer open wordt etc. Maar diep van binnen voel ik me zwaar onzeker over zijn liefde voor mij en daardoor erg ongelukkig. Op dit moment wil ik er niet meer voor gaan omdat ik deze onzekere gevoelens niet meer wil. Maar aan de andere kant, als ik zou kunnen loslaten zou het wellicht wel werken. Ik vind het erg lastig en eh... ik kan het dus maar moeilijk loslaten. Fijn als iemand reageert...

Lieneke op maandag 20 oktober 2014 om 15:04
Ook de relatie met mijn huidige vriend begon zo, in die zin dat ik degene was die twijfelde en hij heel goed is in loslaten. En nu gaat het zo goed dat we gaan samenwonen en ik alles achter laat. Spannend, dat wel. Loslaten mbt mijn kinderen is een stuk lastiger moet ik bekennen. Loslaten, het klinkt zo eenvoudig maar is verre van dat maar wel te leren. Ik ga door op deze weg want je leeft een stuk relaxter op deze manier.

Jettie op maandag 20 oktober 2014 om 10:20
Geweldig bedankt! Jaren geleden begon ik een nieuwe relatie die ook zo "aarzelend" begon en verliep. Ook ik heb gezegd: alles mag er zijn en nu (10 jaar verder) zitten we gelukkig te wezen in een mooi groot nieuw huis. Loslaten en toch samen kunnen zijn .Jettie

LaVeia op maandag 20 oktober 2014 om 09:53
Super artikel, Nelly!

Bij het lezen van het artikel dacht ik steeds vaker: "Hee dat heb ik met mijn huidige vriend ook zo gedaan inderdaad!" Ik heb hem los gelaten en niet meer willen veranderen. Daar hebben hij en ik het behoorlijk vaak over; dat we zo blij zijn dat we beiden onszelf nog helemaal kunnen zijn bij de ander en dat dat ook iets is waardoor we nog meer van de ander houden. We zijn onszelf, maar vullen elkaar ook volledig aan.

Voor mij slaat het loslaten ook op mijn collega's op het werk. Al dat geroddel. Bleeh. Een andere collega die er ook een hekel aan heeft zei al snel tegen me: "Loslaten, hun probleem en niet het jouwe!"

Ik heb ook nog een collega waarmee ik erg goed kan en zie haar als lerares. Vanaf het begin dat we elkaar zagen hadden we een verbinding. Zij is in de leeftijd van mijn moeder en wat ik met haar bespreek, en zij met mij, is niet bestemd voor de andere collega's, want die zijn nog niet zo ver.

Gisteren zei ze: "Het is de bedoeling dat jij als Nieuwetijdskind straks het "stokje" van mij gaat overnemen." Wauw, dat was een eng en apart gevoel. Maar hoe meer ik erover nadenk nu en alles wat ik denk dat erbij komt, wat ik ervan verwacht, loslaat hoe minder eng het wordt.

Loslaten is echt mijn codewoord geworden in de afgelopen weken. En ik wordt er steeds beter in.

Reageer op Vasthouden of loslaten

Naam:
E-mailadres: (wordt niet weergegeven)
Website:
Nieuwsbrief: Abonneer mij op de nieuwsbrief van ConFront Coaching en Training
Reacties: Stuur mij een e-mail bij volgende reacties
Reactie:
  Om hier te kunnen reageren dien je geabonneerd te zijn op de nieuwsbrief.
 

ConFront is niet verantwoordelijk voor geplaatste reacties, aanvaardt geen enkele vorm van eventuele aansprakelijkheid en behoudt zich het recht zonder aankondiging reacties in te korten of te verwijderen, als dit gepast wordt geacht. Het veld 'website' is optioneel. Je link wordt gekoppeld na controle van de reactie.