Scheiden of blijven?

Pleister op je hart

Geplaatst op donderdag 28 november 2013 door Nelly de Jong

Moet ik scheiden of bij mijn partner blijven, is soms de vraag waarmee mensen bij me komen. Meestal komen of komt een van de partners vaak als het kalf al bijna of helemaal verdronken is. Ineens is (meestal de vrouw) vertrokken in de beleving van de man en is hij helemaal wanhopig. Op de een of andere manier had hij het allemaal niet zien aankomen. Als ik vervolgens doorvraag zijn er vrijwel altijd de nodige aanwijzingen dat er wat aan de hand is geweest in de relatie. Alleen wilde de achterblijver meestal niet echt ‘luisteren’.

Hij luistert niet

Vaak is dat dan vervolgens wel een van de redenen waarom vrouwen uiteindelijk de stekker uit hun relatie trekken. Hun partner ‘luistert’ niet naar ze, is vaak te druk met zijn carrière of zichzelf en wordt pas wakker als het te laat is. Het lijkt nu alsof dat alleen aan de man ligt, maar dat is absoluut te kort door de bocht. Want vrouwen hebben vaak grote moeite met begrenzen. Ze hebben al heel lang last, en dat zeggen ze ook wel. Maar meestal laten ze het daarbij. 

Ga ik de confrontatie aan bij het stellen van mijn grenzen? Of sta ik de ander toe er over heen te gaan?

Dat snapt hij toch wel?

Veel vrouwen en vooral hoogsensitieve en invoelende vrouwen hebben het idee dat de ander toch wel MOET begrijpen wat ze bedoelt. Omdat deze vrouwen zelf zo goed zijn in het van de lippen aflezen van de wensen en behoeften van een ander gaan ze er volkomen ten onrechte vanuit dat de ander dat ook doet en kan. Om vervolgens verbolgen te zijn als dat niet zo blijkt te zijn. En dan stappen ze beiden in een niet functioneel patroon.

Zeur toch niet zo!

Zij begint te ‘zeuren’ en hij luistert niet naar dat ‘gezeur’. Als dat maar lang genoeg duurt, voelt de man zich steeds incompetenter in zijn relatie en de vrouw zich steeds minder gehoord en gezien. Daaronder liggen uiteraard nog andere oude kindpatronen die je in je relaties herhaalt. Als zij (of hij) al weg is, is er meestal weinig meer te ‘redden’. Een van de twee is inmiddels al volkomen afgehaakt en heeft het failliet van de relatie aangevraagd.

Hou ik nog wel van mijn partner?

Zolang je nog niet in dat stadium bent, is er nog veel mogelijk. Ook als je denkt: Hou ik nog wel van hem of haar? Want gevoel volgt aandacht. En meestal is de aandacht en energie in dergelijke situaties negatief. Je ziet alleen nog maar wat er niet meer leuk is aan je relatie en je partner. Maar daar is meestal vrij snel iets in te doen. Zelfs als je partner niet meekomt, niet direct bereid is om aan de relatie te werken. Als een van beide besluit om de situatie op te lossen, kan er veel veranderen.

Weggaan betekent nog niet dat ik mijn probleem heb opgelost. Het kan zomaar weer opnieuw opduiken

Je neemt je probleem mee

Of je nu problemen hebt ten aanzien van geld, de kinderen, tijd voor elkaar, tijd voor jezelf, je gezien of  gehoord voelen, enzovoorts. Er is veel mogelijk. Wat je je ook moet realiseren is dat als je uit je relatie stapt, dat je probleem niet is opgelost. Dat lijkt misschien wel zo op de korte termijn, maar je hebt door weg te gaan de aanleiding voor je probleem niet opgelost. Als je in deze relatie niet begrensde, dan zul je dat in een volgende relatie ook niet automatisch gaan doen. In die zin is het beter om in je huidige relatie te onderzoeken waarom het is zoals het is tussen jullie. Van daaruit kun je altijd nog besluiten of je samen door wilt of niet.

Hoe eerder hoe beter

En zoals bij alle uitdagingen en problemen in je leven geldt: Hoe eerder je er bij bent, des te makkelijker is het nog om veranderingen aan te brengen. Emoties kunnen een stevige impact hebben zowel in positieve als in negatieve zin op je relatie. En hoe eerder je daarin de negatieve situaties oplost, des te minder blijft er op onbewust niveau ‘hangen’. Los daarom zo snel mogelijk op en schakel ook zo snel mogelijk hulp in als je denkt dat het de ‘verkeerde’ kant uit gaat. Dan kan er veel ten goede veranderen.

Hoe belangrijk is intimiteit voor mij?

Heel vaak is scheiden niet nodig, als gekeken wordt naar wat de onderliggende problemen zijn. Dus pik de signalen van een ophanden zijnde crisis tijdig op en schakel hulp in waar nodig. Hieronder deel ik een aantal voorbeelden van signalen die er op kunnen wijzen dat er crisis op komst is:

Doe er wat aan!

Wanneer sprake is van een of meer van deze signalen, is het cruciaal dat je in actie komt. In actie in de zin van dat je allereerst met elkaar het gesprek aan zult moeten gaan. Check bij je partner of hij of zij de signalen herkent. En ga met elkaar in gesprek over hoe het anders en beter kan. Kom je er samen niet uit, zoek dan zo snel mogelijk hulp.

Doe het desnoods voor je kinderen

En weet ook dat als jullie je problemen met elkaar niet oplossen dat je daar niet alleen zelf mee hebt, maar je belast ook je kinderen met jullie niet functionele patroon. En daar hebben zij niet om gevraagd. Dus als je het nog moeilijk vindt om deze situatie voor jezelf op te lossen, doe het dan op zijn minst voor je kinderen. Want een levenslang en gelukkig huwelijk is voor alle betrokkenen waardevol!

Relatiecoaching

Wil je ook leren hoe je een effectieve en liefdevolle relatie kunt hebben? Meld je dan nu aan voorrelatiecoaching. De gesprekken vinden plaats op het Zuidvliet 292 A in Leeuwarden, Friesland. 

Leuk of waardevol artikel?

Als je dit artikel waardevol vindt voor je zelfvertrouwenbalans of innerlijke rust help dan mee dit te verspreiden door het te delen met andere vrouwen. Dit kan o.a. door middel van de social media knoppen. Ik vind het altijd fijn als je een reactie achterlaat met jouw tips en ervaringen.




Nelly de Jong

Mijn passie is het begeleiden van mensen met werk- en levensvragen. Dat doe ik al meer dan vijfentwintig jaar met veel plezier. In de afgelopen jaren heb ik honderden mensen via coaching, loopbaanbegeleiding en outplacement begeleid en ze een duwtje in de rug gegeven. Mijn specialisme is werkende moeders goed voor zichzelf te laten zorgen.

Meer over Nelly de Jong


« 7 Tips om je dromen waar te maken
7 Codes voor geluk »

Gratis E-book Tijdgebrek of kiespijn?



Al meer dan 2.000 keer gedownload

Trainingen over dit onderwerp

DatumTrainingLocatie
Wo 16 januari '19Wat zijn jouw energievreters? En wat kun je eraan doen?Leeuwarden, meld je aan

Misschien vind je dit ook leuk:

Meer relaties, grenzen en balans en communicatie


Facebook-reacties op dit artikel

Website-reacties op dit artikel

Talina Wiebolt op maandag 6 januari 2014 om 13:35
Confronterend stukje tekst, momenteel verkeert ons bootje in hevige storm, ik weet ook niet of ik nog verder wil, is het kleine beetje houden van nog wel genoeg om dit nog jaren vol te houden. Nu veel ruzies en uiteraard veel verwijten, we zijn een samengesteld gezin, ik bracht al twee jongens mee de relatie in en samen kregen we nog een jongen. Dit maakt het zeker niet makkelijker erop. Dus voor mij blijft het voorals nog een vraagteken ben ik bang scheiden of blijven.

Manon op maandag 2 december 2013 om 21:52
Hoe herkenbaar! Ook in ben gescheiden. Onnodig? Ik denk van niet. Tijdens mijn vele jaren huwelijk heb ik mijn partner vaker dan eens gevraagd om samen in therapie te gaan. Mijn partner wilde niet. Het was al te laat toen hij aan de relatie wilde gaan werken. Nu zie ik in dat mijn expartner mij confronteerde met wat ik niet van mijzelf wilde zien. Daardoor voelde ik mij niet meer veilig. Ik nam afstand van hem door niet te kijken in zijn spiegel. En ik liet ik het zelf toe als hij naar mijn idee onze problemen bij mij neerlegde, mij in een hoek drukte of geen intimiteit wilde. Blijkbaar was ik boos op mijzelf en legde ik de oorzaak van onze problemen vervolgens bij hem. Mijn les is dat ik meer naar mijzelf moet kijken in die spiegel bij de ander. En erover moet praten met de ander. Meer dan dat ik deed en meer dan ik dacht dat genoeg was. Nu weet ik dat ik in die spiegel zie ik wat ik mag leren accepteren van mijzelf. Ik zie nu tijdens het schrijven van deze woorden dat ik niet bang hoef te zijn om in de spiegel te kijken, er komen alleen maar mooie dingen uit voort! En toch voel ik angst, maar ik kijk wel!

Rob verheggen op maandag 2 december 2013 om 21:03
Een relatie die gebaseerd is op ongelijkwaardigheid zal vroeg of laat stranden. Het is dus van belang vanaf dag 1 ervoor te zorgen dat je gelijkwaardig tegenover elkaar staat. Je bent beiden volwassen mensen, dus spreek elkaar als volwassenen aan, kijk uit dat er geen ouder - kind verhouding ontstaat. Wanneer de ander zich "ouderlijk" opstelt bestaat de kans dat je zelf in de kind rol wordt gedrukt. Dat is in een relatie ongezond. Wanneer je die ongelijkwaardigheid voelt aankomen moet je de ander daar op aanspreken en er voor zorgen dat je weer gelijkwaardig, volwassen tegenover elkaar komt te staan. Wees je dus bewust van wat de opstelling van de ander met jou doet en andersom realiseer je dat je ongelijkwaardigheid creëert wanneer je zelf of in de ouder rol of in de kind rol gaat zitten. Beide is fout. Communicatie is het toverwoord voor elke relatie en gelijkwaardigheid de voorwaarde.

Mieke op maandag 2 december 2013 om 19:42
ik ben 2 x gescheiden en heb 2 x samengewoond, ben nu voor de 3e x getrouwd, al 25 jaar en ik wist toen ik aan dit huwelijk begon, dat ik zou blijven, wat er ook gebeurde, ik zou blijven (alle 4 de eerdere relaties ben ik ontvlucht, zelf weggegaan) in het begin was het moeilijk, want vluchten bij problemen, meningsverschillen, zit in mij, na een jaar of 5 ging het beter, liep ik niet meer bij iedere ruzie, kortstondig weg, smeet ik niet meer met de deur, het gaat goed. Is deze relatie zoveel beter dan de eerdere vier, die ik ontvlucht ben, nee, ik ben veranderd, heb angst laten varen, angst voor fysiek geweld omdat ik als kind mishandeld en misbruikt was ,was ik steeds bang om geslagen te worden wanneer ik voor mijzelf op durfde te komen, dus gaf ik altijd toe, tot ik niet meer met mijzelf kon leven en dan ontvluchtte ik de relatie, opdat ik weer gewoon mezelf kon zijn zonder me aan te hoeven passen. Het is me gelukt om binnen een relatie voor mijzelf op te komen op een redelijke, niet agressieve en niet onderdanige manier.

Pandora op maandag 2 december 2013 om 16:41
Dit verhaal doet me denken aan mijn ouders, die luisteren nooit écht naar elkaar. Ze praten vaak langs elkaar heen. Gelukkig gaan de periodes na de woordwisselingen wel steeds beter: dan denken ze er over na en realiseren ze zich steeds vaker wat er mis ging.

Zelf had ik van hun situatie al geleerd hoe belangrijk het is om te luisteren naar elkaar en je in te beelden hoe iets voor een ander is of voelt en ook je af te vragen waarom het voor jezelf zo voelt... Conversatie is één van de bouwstenen van mijn relatie en ik vind het altijd verschrikkelijk om iets niét uit te praten... Dus ga ik altijd weer terug om het op te lossen :)

Mark C Hoogenbom op maandag 2 december 2013 om 12:13
Bespreek het met vrienden. Liefst met veel vrienden. Los of samen. Met twee stellen of juist met een groter praatgroepje. Maakt niet uit. Als maar veel mensen ervan horen en er met je over praten.

Er gebeuren dan twee dingen:
1. Je merkt dat anderen bezig zijn met dezelfde dingen en je niet uniek bent met je probleem;
2. Je merkt dat je probleem kleiner wordt als je erover gaat praten.

Want er is een gouden regel van David Schnarch die hier werkt: als je klem zit in een relatie is er maar één vraag die je werkelijk moet willen beantwoorden: Wil ik er van leren? Want elke klem is een signaal dat je iets niet begrijpt en er wat te leren valt.
Bij elkaar blijven heeft dan ineens een goede reden: er komt vast weer wat langs en dan is er weer wat te leren. Geen betere plek om te leren hoe je een goede relatie kunt hebben dan midden in een relatie.
Leren is niet per se makkelijk, maar wel goed om te willen blijven doen. Ook als je al van school af bent...

Ilse op maandag 2 december 2013 om 08:33
Heel herkenbaar. Ik heb gemerkt dat je, ook als je het weet, vrijwel altijd te laat hulp inschakelt. Daar kun je je maar beter bij neerleggen.

Het proces van bij elkaar blijven is zó moeilijk.. omdat je met veel uitdagingen geconfronteerd wordt. Eerlijk zijn naar jezelf en je partner, doorzetten en niet opgeven tot het onderste uit de kan is, niet bang zijn voor elkaars reacties, elkaar de ruimte geven voor jullie emoties (keer op keer!). Jezelf de ruimte geven te vergeven. En veel geduld. Want gemiddeld kost het 3 maanden volgens mij om aan een idee te wennen en het plek te geven (als de bom is gebarsten). Dus ook dat het eigenlijk heel slecht gaat tussen jullie. Wij konden pas nadat de paniek gedaald was vanuit een stukje berusting er echt mee aan de slag. Vervolgens ga je stap voor stap nieuwe dingen leren, en dat is oefenen. Gaat niet in 1 keer..

Het moeilijkste wat ik ooit gedaan heb. Op school leer je niet hoe je dit aanpakken moet. Meditatie helpt me om tot rust te komen en accepteren. Een goede externe hulp helpt ons om te leren welke vorm en inhoud efficiënter is. En heb een eigen coach om je te helpen indien nodig. Want vriendinnen zijn lief maar gaan je niet vertellen of die gedachte nou wel of niet realistisch is bijvoorbeeld. En dat is eigenlijk maar goed ook :)

Reageer op Scheiden of blijven?

Naam:
E-mailadres: (wordt niet weergegeven)
Website:
Nieuwsbrief: Abonneer mij op de nieuwsbrief van ConFront Coaching en Training
Reacties: Stuur mij een e-mail bij volgende reacties
Reactie:
  Om hier te kunnen reageren dien je geabonneerd te zijn op de nieuwsbrief.
 

ConFront is niet verantwoordelijk voor geplaatste reacties, aanvaardt geen enkele vorm van eventuele aansprakelijkheid en behoudt zich het recht zonder aankondiging reacties in te korten of te verwijderen, als dit gepast wordt geacht. Het veld 'website' is optioneel. Je link wordt gekoppeld na controle van de reactie.