Wat een vervelend kind!

Klein kind

Geplaatst op maandag 30 oktober 2017 door Nelly de Jong

Vooral als je het niet kunt gebruiken is het er. Als je in een belangrijk gesprek in je werk zit bijvoorbeeld. Of als je partner terwijl je samen op visite bent iets onaardigs tegen je zegt. Of wanneer je ineens oog in oog met een dominant figuur staat. Er zijn veel situaties waarin het er ineens is. Situaties waarin je je getriggerd voelt en je ineens niet meer precies weet wat je doen moet. Of als je in een ongemakkelijke emotie schiet. 

 

Klein en ongemakkelijk

Wie dan? vraag je je misschien af. Ik heb het over jouw innerlijke, kleine kind.  Dat kind in jou dat er zo af en toe, of misschien zelfs wel regelmatig, voor zorgt dat je je ineens weer heel klein en heel ongemakkelijk voelt. Je bent ineens weer vijf en staat tegenover je vader of moeder. Of misschien wel tegenover een meester of een juf of iemand anders uit jouw omgeving.

Machteloos gevoel

En je voelt heel sterk dat je machteloos en afhankelijk bent van je omgeving. Nog niet in staat om goed en adequaat voor jezelf te zorgen en op te komen. En als het er is, dan voel je in veel gevallen dat je dichtklapt. Je weet even niet meer wat je moet doen. Maar oh, wat voel je je op dat moment naar.

Ik wil jou niet

En omdat je je zo naar voelt en je niet weet wat je er mee aan moet, stuur je dat kind in jezelf, dat je op dat moment als heel vervelend ervaart, weer weg. Het mag er niet zijn. Getsie…. Net op dit moment, waarom moet ik nu weer huilen. Ik wil helemaal niet huilen….. Of: Waarom word ik zo onredelijk boos? Zo erg is het als ik er met mijn verstand naar kijk helemaal niet.

Ik mag er niet zijn

Maar het kind in jou is het daar echt niet mee eens. Die weet nog heel goed wat er vroeger allemaal gebeurd is. Dat is het echt niet zo maar vergeten. En toen mocht het er al niet zijn, en nu nog steeds niet. Maar het lijkt wel alsof de intensiteit van de emoties steeds heftiger wordt naarmate je ouder wordt en opgroeit.

Ik open mijn hart, ook al betekent het, dat ik mij moet verbinden met de pijn van het kleine kind in mij

Je blijft herhalen

Je herhaalt dezelfde situatie keer op keer in een andere context. En nog steeds mag het er niet zijn…. Je wilt het nog steeds gewoon niet. Je wilt je nog steeds niet voelen zoals je je voelt. En zolang je dat gevoel ontkent, maak je je situatie uiteindelijk alleen maar erger. Het is net een strandbal die je onder water probeert te duwen. Het kost je heel veel energie en hij plopt toch steeds weer opnieuw omhoog.

Steeds vervelender

Wat moet je daar nu toch mee? Wat zou jij doen als je kind was en er werd steeds niet naar je geluisterd? Wat ging jij dan doen? Ik weet in ieder geval wel wat ik zou doen en wat ik ook heel vaak gedaan heb. Ik werd namelijk steeds vervelender. Het is ook een paradoxale (tegenstrijdige) situatie. Want als je wel naar dat kind in jezelf gaat luisteren, dan gebeurt er iets geks…

Kijken naar de pijn

Het kind laat steeds minder vaak van zich horen. Het wordt rustiger en gezeglijker. Maar dat vraagt wel dat jij bereid bent te kijken naar de pijn, het verdriet en de boosheid van dat kind te kijken. En dat je het kind in jezelf de steun en de troost geeft die het toen het klein was niet heeft ontvangen, maar waar het wel behoefte aan had. Misschien kun je haar vragen waar ze behoefte aan heeft. Of anders kun je door heel goed naar haar te kijken of te luisteren zelf bedenken wat ze nodig heeft. Want misschien weet ze het zelf ook nog niet zo goed wat ze precies nodig heeft. Wat de meeste kinderen echter fijn vinden is als ze op die momenten even worden vastgepakt. Even op schoot genomen. En dat je haar dan vertelt dat ze goed is zoals ze is. Dat jij er voor haar zult zijn en haar nooit, maar dan ook nooit meer in de steek zult laten. Ik zal er altijd voor je zijn. Ik bescherm je. Ik houd van je en ik houd je vast, zijn voorbeelden van wat je tegen dat kleine kindje in jezelf kunt zeggen.

Ik omhels mijn innerlijk kind met liefde

Beter voor jouw kind zorgen

Er zijn nog andere manieren waarop je beter voor je kind kunt zorgen. Ik deel er hier een paar met je:

1. Ga foto's van vroeger kijken

Pak eens een oud fotoboek erbij en kijk goed naar jezelf als kind. Wat voor kindje zie je? Is het een blij kind? Of is het ongelukkig? Het maakt niet uit wat je ziet of voelt, als je maar contact maakt met het kind. Als je een angstig kind ziet, vraag dan waar het bang voor is. Bij elke foto kun je voor jezelf deze vragen stellen en onderzoeken hoe het met het kind is. Praat tegen jezelf, tegen het kind in jezelf. Gebruik ook de naam of bijnaam die je als kind had.  En zorg dat je zakdoekjes klaar hebt liggen.

2. Ga schrijven

Je kunt ook gaan schrijven. Schrijf de vraag die je aan je kind hebt met je dominante  hand op en het antwoord met je andere hand. Op het moment dat je de vraag stelt, denk je met je volwassen ik het antwoord al te weten. Maar je kunt verrast worden door de antwoorden die er via je niet-dominante hand komen.  Schrijf het antwoord ook in een andere kleur op dan de vraag.

3. Samen tekenen

Samen tekenen is ook een alternatief. De kans is groot dat je tekenen als klein kind fijn vond. Totdat je misschien geleerd werd dat je binnen de lijntjes blijven moest. Teken ook met je niet-dominante hand en maak een tekening over iets wat recent heeft plaatsgevonden.  Voel daarbij wat je voelt. Stel ook hier je kind weer een vraag en wacht geduldig het antwoord af.

4. Spelen

Speel met het kind in jezelf en doe samen de dingen die het graag deed.  Wat vond je fijn om te doen toen je klein was? Wanneer heb je dat voor het laatst gedaan? Gun het jezelf om weer als een kind te spelen en laat je volwassen jij eens een toontje lager zingen. Speel, stoei en doe alles wat je deed toen je jong was. Als je in staat bent om meer in contact te komen met het kleine, spontane kind in jou, dan ziet je hele leven er ineens veel zonniger uit. Dat beloof ik je.

Schakel hulp in als je merkt dat het niet werkt

Er kunnen ook andere dingen nog een rol spelen en soms kom je daar zelf niet uit en heb je er een beete hulp bij nodig om je leven bij te sturen in de richting die je graag wilt. Schroom dan niet om hulp in te schakelen. We hebben allemaal soms iets of iemand anders nodig om onszelf bewust te worden van bepaalde onbewuste ondermijnende gedragspatronen. Soms kom je daar zelf gewoon niet uit, omdat je in dezelfde kringetjes blijft rond draaien. Vraag een goede vriend of vriendin of als je niet iemand hebt die je daar geschikt voor acht professionele hulp om je verder te helpen. Je kunt ook mijn online training Zelfvertrouwen voor vrouwen doen. Er zijn legio mogelijkheden om een andere, plezieriger werkelijkheid te creëren dan die waar je nu in zit :-)

Online training Zelfvertrouwen voor Vrouwen

Leuk of waardevol artikel?

Geef wat van jouw positieve energie terug door hieronder op de like of respect button te drukken of beter nog: deel jouw mening of ervaring hieronder met mij!




Nelly de Jong

Mijn passie is het begeleiden van mensen met werk- en levensvragen. Dat doe ik al meer dan vijfentwintig jaar met veel plezier. In de afgelopen jaren heb ik honderden mensen via coaching, loopbaanbegeleiding en outplacement begeleid en ze een duwtje in de rug gegeven. Mijn specialisme is werkende moeders goed voor zichzelf te laten zorgen.

Meer over Nelly de Jong


« Affirmaties
Hemel op aarde? »

Trainingen over dit onderwerp

DatumTrainingLocatie
Wo 10 april '19De kracht en waarde van emotiesLeeuwarden, meld je aan

Misschien vind je dit ook leuk:

Meer Zelfvertrouwen en Emoties


Facebook-reacties op dit artikel

Website-reacties op dit artikel

Eva-maria op donderdag 10 januari 2013 om 16:15
Wat een schitterende oefening. Hier vind ik iets wat ik al een eindje aan het zoeken was, of toch hoe ik ermee aan de slag kon. En wel, hier ga ik mee aan de slag. Mijn eigen innerlijke kind vraagt dringend aandacht en nu weet ik hoe het aandacht te geven.
Nelly, veel dank van mij en mijn innerlijk klein kindje ;-)

Nelly op donderdag 10 januari 2013 om 13:55
Mooi dat je dat met ons deelt Janneke!
En super van je dat je die transformatie bij jezelf hebt ingezet!
Er is maar een iemand als jij! En we kunnen jou niet missen...

Liefs,
Nelly

Janneke op donderdag 10 januari 2013 om 13:15
Ik mag er niet zijn....

Ik ben 51 jaar, en dit gevoel draag ik al m'n hele leven bij me, de afgelopen 5 jaar ervaar ik dit in mindere mate omdat ik nu iemand naast me hebt die van me houdt, en mij accepteert en waardeert zoals ik ben, iemand die oprecht en onvoorwaardelijk in mij gelooft.
Als ongewenst kind in een groot gezin waarin veel ziekte, ruzie en ellende was, waarin weinig tot geen ruimte was voor
mijn basisbehoeften: liefde, warmte, waardering, erkenning, het niet kunnen/mogen uiten van je gevoelens , "doorzetten"
was het motto!); ik voelde me onbegrepen en niet serieus genomen, ik deugde van geen kanten!

Ik reageerde onbewust met de tegenaanval: ik wilde ook en plekje in de roedel en deed vervolgens stinkend mijn best voor
alles en iedereen in m'n omgeving, wat ik tekort kwam compenseerde ik door dit te geven aan mijn naasten en omgeving,in overvloed.
Ik was voor iedereen goed, behalve voor mezelf, want ik deed er niet toe, ik deed er pas toe als ik 't voor iedereen goed had
gedaan (lees: perfect) en dan pas was ik belangrijk en je raadt het al:
dat moment kwam meestal niet!
Vorig jaar ben ik alsnog afgewezen als kind bij m'n ouders, en nu heb ik de beslissing genomen om dit te accepteren en niet meer te strijden; als ik momenten heb van verdriet en pijn, omdat ik de aandacht en liefde van m'n ouders mis, dan ga ik in de emotie staan; ik laat alle emoties toe van dat moment:
ik laat het kind in mij verdrietig zijn, boos zijn, zich machteloos voelen, zich teleurgesteld voelen.
Zo'n ontlading sluit ik af met de woorden: "ook al willen m'n ouders mij niet, dat betekent niet dat ik er niet mag ZIJN", ik ben een waardevol mens, uniek, ik heb m'n kwaliteiten en ook m'n onhebbelijkheden, net zoals ieder ander.
Het e-book Mindfullnmess heeft mij veel gebracht op dit gebied, ik maak gebruik van affirmaties, heb ze op gele plakbriefjes aan de binnenkant van m'n toiletkastje geplakt, en elke keer als ik dit open doe lees ik: ik BEN zoals ik BEN, ik accepteer mezelf zoals ik BEN, ik heb vertrouwen in MEZELF, ik mag er ZIJN!!

Linda op maandag 7 januari 2013 om 19:44
Ik heb het geluk gehad altijd inspirerende mensen om me heen te hebben gehad die me hebben geleerd hoe belangrijk het is om het kind in jezelf te koesteren en vooral nooit op te houden met spelen, ontdekken en verwonderen. Soms voel ik me net Pippi Langkous! Maar afgelopen jaar bleek dat er nog altijd dat pasgeboren kindje in me zat, waarvan de doktoren niet wisten wat ze mankeerde. Daarom werd ze geÔsoleerd verpleegd en mochten haar ouders maar af en toe naar binnen. Helemaal alleen allerlei onderzoeken ondergaan als je maar een paar maanden oud bent, geen wonder dat ik dat verdrongen had.

Pas toen ik me daar bewust van werd tijdens een individueel traject bij Nelly viel alles op zijn plek en snapte ik ineens waarom ik me vaak machteloos voelde en snel in de slachtofferrol kroop. En ja, die zakdoeken heb ik echt nodig gehad hoor!

Geiske op maandag 7 januari 2013 om 14:47
ik als ex client van de GGz kreeg na een gesprek met de huisarts te horen dat ik alles goed op een rijtje had.
mijn reactie was : ja en in de juiste volgorde!! :)

Helena op maandag 7 januari 2013 om 13:55
Bovenstaand artikel is exact waar ik mee worstel. Het geeft mij een positieve boost en ik weet dat ik op de goede weg ben. Mijn hele leven bestempeld als "lastig kind" en ik probeer van dit kind te houden. Ik wil voor mijzelf zorgen zoals ik voor mijn dochters zorg.Dit "lastige kind" is mijn 3e dochter. Ze mag er zijn. Ik praat met haar en luister naar haar. Dit is mooi en moelijk. Ik durf door jouw artikel een volgende stap te nemen. Ik ga vanmiddag voor het eerst in 15 jaar foto's van dit kind bekijken. Dank je wel....

Nelly op maandag 24 december 2012 om 18:47
Bloos, bloos.... Dank je wel Willem voor je lieve woorden! En ik blijf mijn best doen.

Willem P. Moes op maandag 24 december 2012 om 14:08
geweldig Nel zoals jij de lezers aan het denken zet met jouw artikelen, het bovenstaande artikel zou ik niet kunnen verbeteren, of duidelijker maken.
Ga a.u.b. zo door, zelfs op mijn leeftijd mag ik nog steeds leren!
Willem

Reageer op Wat een vervelend kind!

Naam:
E-mailadres: (wordt niet weergegeven)
Website:
Nieuwsbrief: Abonneer mij op de nieuwsbrief van ConFront Coaching en Training
Reacties: Stuur mij een e-mail bij volgende reacties
Reactie:
  Om hier te kunnen reageren dien je geabonneerd te zijn op de nieuwsbrief.
 

ConFront is niet verantwoordelijk voor geplaatste reacties, aanvaardt geen enkele vorm van eventuele aansprakelijkheid en behoudt zich het recht zonder aankondiging reacties in te korten of te verwijderen, als dit gepast wordt geacht. Het veld 'website' is optioneel. Je link wordt gekoppeld na controle van de reactie.