Wie naar buiten kijkt droomt, wie naar binnen kijkt wordt wakker deel 1

Alweer vele jaren terug, toen mijn vader wegens dementie in een verpleeghuis zat, was daar een andere bewoonster die te pas en onpas Wat een wereld, wat een wereld, zei. Ze was een rasechte Jordanees en praatte plat Amsterdams. En het was ongelooflijk grappig als ze dat zei. Dat hebben we dan ook altijd onthouden. En zo af en toe zeggen mijn man en ik dat nu zelf ook. En ik deel het nu met jou. Wat een wereld, wat een wereld.

Door naar Wie naar buiten kijkt droomt, wie naar binnen kijkt wordt wakker deel 1 »


Emotieregulatie: Los je oude pijn op!

Allemaal ervaren we van tijd tot tijd en soms meer en vaker dan ons lief is momenten van stress. Momenten van spanning in onze geest en/of in ons lichaam. Die stress die is er trouwens vaker dan je denkt. Want ook al is er rust in je geest, dan betekent dat niet perse dat het lichaam geen spanning ervaart. Zo was er bij mij grote verwondering toen ik leerde in een cursus over voeding, dat spijs verteren, oftewel het gevolg van eten, voor het lichaam spanning betekent. En met uitleg dan wel weer begrijpelijk, want er komt iets van buiten het lichaam ons lichaam in en dat zet ons immuunsysteem aan. Want het immuunsysteem moet gaan beoordelen of daar ‘foute’ stofjes in zitten. Stofjes die niet goed voor ons zijn. En daarmee staat het lichaam ‘aan’ en is het niet meer in de ontspanstand. Waarmee je ook meteen kunt begrijpen waarom te veel en te vaak eten misschien niet zo handig is. Laat staan wat er gebeurt als we zaken naar binnen werken die gifstoffen (zoals E-nummers of letterlijke gifstoffen) bevatten. Voor ons lichaam betekent dat gewoon stress. En dat hebben we meestal niet in de gaten. En zo zijn er meer vormen van stress die we doorgaans niet bewust ervaren, maar die wel impact hebben op ons systeem. Denk maar aan oude patronen. Aan oude pijnervaringen die je je misschien bewust niet eens meer kunt herinneren, maar die wel degelijk impact hebben op wat er in je lijf gebeurt.

Door naar Emotieregulatie: Los je oude pijn op! »


Invullen voor de ander zorgt voor problemen in relaties

Invullen voor de ander doen we allemaal. Of we dat nu leuk vinden of niet. Het is gewoon wat onze hersenen doen. Onze hersenen vullen volautomatisch de lege gaten in de informatie in. Niks aan te doen en jammer dan dus? Nee, niet helemaal. Want hoewel we dus volautomatisch invullen voor de ander, kunnen we ons dat mechanisme wel bewust worden. En vanuit dat bewustzijn andere keuzes maken. Bijvoorbeeld de keuze om bij de ander te checken of het klopt wat jij voor de ander aan het invullen bent. Goede communicatie tussen zender en ontvanger vraagt nogal wat… Tussen wat je zegt en wat er ontvangen wordt kan veel mis gaan. Hoe komt dat?

Door naar Invullen voor de ander zorgt voor problemen in relaties »


Omgaan met andersdenkenden

Waarschijnlijk is het je niet ontgaan dat onze maatschappij aan het veranderen is. En waarschijnlijk ben je ook tegengekomen dat de kijk op hoe die zich aan het ontwikkelen is ook veranderd is. Er lijkt een soort van tweedeling te ontstaan waarin de visie op wat er gebeurd is en mogelijk nog gebeuren gaat nogal uiteenloopt. En de emoties kunnen daarbij nog wel eens hoog oplopen. Dat vindt op allerlei plekken in ons leven plaats. Op het werk, in de familie en zelfs binnen een gezin. Bij vrienden, buren, kennissen. Het kan op allerlei plekken zijn weg vinden. Die tegengestelde manieren van denken, kijken en praten roepen nogal wat spanning op. En daar worden de meeste mensen niet blij van.

Door naar Omgaan met andersdenkenden »


Innerlijke vrede vinden midden in de storm

Gelukkig en tevreden zijn als alles mee zit en de omstandigheden gunstig zijn is makkelijk. Dat kunnen we allemaal en doen we ook moeiteloos. Toen het leven mee zat, lukte me dat dan ook prima. Ik genoot er op dat soort momenten met volle teugen van want ik wist zeker dat het op enig moment ook weer op zou houden. Want we maken allemaal stormen mee in ons leven. Dat is nu eenmaal onderdeel van ons leven in deze duale werkelijkheid van goed en van fout en yin en van yang. Sommige van de stormen in ons leven zijn lang en hard. Andere stormen kort en meedogenloos.  En soms op het hoogtepunt van de storm had ik wel eens het idee in de storm mee ten onder te lijken gaan. Maar gelukkig gaan stormen meestal vroeg of later toch weer over en gaat de wind weer luwen en komt ons leven weer in een rustiger vaarwater. Niets nieuws. Maken we allemaal mee. Grote vraag alleen is: Hoe kun je onder minder gunstige omstandigheden je innerlijke rust vinden?

Door naar Innerlijke vrede vinden midden in de storm »


Effectiviteit: Fouten maken moet

Fouten maken moet, Oeps

Om succesvol te kunnen zijn in het bereiken van je doelen is een aantal stappen belangrijk. Succes ontstaat namelijk niet zomaar. Daar moet je bepaalde dingen wel voor doen en andere dingen juist weer niet. Het eerste en meeste belangrijke dat nodig is, is dat je weet waar je naar toe wilt. Dat je weet wat je doel is. Waarom dat is? Als je bijvoorbeeld naar Amsterdam wilt, dan kun je daar op vele manieren naar toe reizen, afhankelijk van hoe je reizen wilt.

Door naar Effectiviteit: Fouten maken moet »


Ho Opono Pono: Vrede in jezelf en met elkaar

Veel van de spanning die we in onszelf ervaren is in ons systeem terechtgekomen in en door onze relatie met andere mensen. Door de boodschappen die ze ons gaven en door wat ze deden. Door hun gedrag. Zowel die boodschappen als de acties van anderen geven we (meestal volkomen onbewust) een bepaalde betekenis. En het is in het geven van die betekenis dat we uiteindelijk onszelf pijn doen. Want afgezien van iemand die je fysiek pijn doet, hoeven de acties en woorden van anderen je geen pijn te doen. Tot het moment dat je (dus meestal volledig onbewust) besluit dat het je pijn doet. Daarom kan een conflict ook alleen maar ontstaan als beide partijen een negatieve betekenis geven aan de woorden en acties van de ander.

Door naar Ho Opono Pono: Vrede in jezelf en met elkaar »


Problemen laten bij wie ze horen

Toen ik het verhaal van de vlinder voor het eerst hoorde, schoten de tranen me in de ogen. Want oh, wat herkende ik me in wat Herman deed. Gezegend of vervloekt was ik en ben ik op een bepaalde manier nog steeds met het helpersvirus. Door mijn gevoeligheid voor het leed van andere mensen (dat overigens mijn eigen pijn vaak onbewust weerspiegelde) en door het voorbeeld van mijn moeder, die veel te lief en te goed was kon ik lang niet anders dan anderen helpen.

Door naar Problemen laten bij wie ze horen »