Geplaatst op donderdag 17 juni 2010
Noem het voorzienigheid of de kosmos die vandaag voor mij zorgde. Het maakt niet meer uit. Het ging zoals het moest gaan. Vandaag zou mijn dochter de uitslag van haar examen krijgen en ik had al maanden om die tijd een afspraak staan. Die gelukkig werd afgebeld vanmorgen. Dus zonder dat ze dat wist ben ik snel naar huis gegaan. Mijn dochter en haar vriendin schrokken toen ze me zagen. Ook al omdat ze het er net over hadden gehad dat ze dachten dat ik misschien toch wel naar huis zou komen.
En dan begint het wachten. Al voor twaalven voel ik de spanning in mijn lijf. Ik kan me niet herinneren dat ik bij de uitslag van mijn eigen examen zo gestresst was. Het zal er echt om spannen schoot steeds door me heen toen ik naar huis fietste. In januari zag ze het eigenlijk niet meer zitten. Het was gewoon te veel. Toch wilde ze van opgeven niet weten. En met keihard hard werken, nauwelijks sociale contacten en met hulp van de docenten van het RBC huiswerkinstituut heeft ze het gehaald. De tranen staan weer in mijn ogen. Wat ben ik trots en blij en wat valt er nu een spanning van ons af.
Elisabeth op donderdag 17 juni 2010 om 17:11
inderdaad ze heeft het verdient en we zijn trots op haar!!
ConFront is niet verantwoordelijk voor geplaatste reacties en aanvaardt geen enkele vorm van eventuele aansprakelijkheid en behoudt zich het recht zonder aankondiging reacties in te korten of te verwijderen, als dit gepast wordt geacht. Het veld 'website' is optioneel. Je link wordt gekoppeld na controle van de reactie.