Communicatietechnieken: De kracht van stilte
Van nature ben ik iets meer een prater dan een luisteraar. Toch kan ik goed luisteren en verstaan. Alleen heb ik ergens in mijn leven aangeleerd om vrij snel en direct te reageren als iemand iets vertelt. Het effect daarvan was dat ik voor sommige mensen voor de muziek uit ging. Mijn tempo lag te hoog en zij konden mij niet bijhouden. Ook stond ik vroeger heel snel met mijn oordeel klaar. Ik dacht dat ik het allemaal wel wist.
Niet effectief
Ik was dus vaak niet
effectief in mijn
communicatie. Te meer niet omdat ik ook begiftigt was met een flinke dosis van het helperssyndroom. Hetgeen ik onder andere op mijn partners heb botgevierd. Het
resultaat was steeds hetzelfde. Het werkte niet. Zeker niet op de lange termijn. Toch heeft mijn directe
communicatie ook veel gebracht. Een directe en duidelijke communicatie levert in veel situaties namelijk ook gewoon op dat je krijgt wat je
wilt. Het schaadt
alleen op de lange termijn de
relatie.
Vechten tegen mezelf
Ik heb lang gevochten tegen mijn manier van
communiceren. Ik was er niet trots op dat ik dat deed, maar ik deed het al voor ik er erg in had. En dan was het
kwaad vaak al weer geschied. Ik was er niet trots op en heb mezelf er lang om veroordeeld. Alleen veranderde er niet zoveel door. Het lukte me heel lang gewoon niet. En waarschijnlijk had ik er ook teveel profijt van, dat ik zo reageerde.
Het is wat het is
Toch is het de laatste jaren steeds beter geworden. Wat me veel heeft geholpen is de opmerking van een docent die me toen ik vroeg wat ik er aan kon
doen het volgende zei: De belangrijkste sleutel zit in de
acceptatie dat het is wat het is. Dit is wat je nu eenmaal wat je gedaan hebt en doet. Accepteren dat je dit doet,
wil overigens niet zeggen dat je het de rest van je leven zult blijven doen, maar wel dat het nu is zoals het is. Het kan morgen, volgende week of volgend jaar wel anders zijn, maar nu is dit wie je bent en wat je doet.
Weerstand
Het was een opmerking die wel het een en ander losmaakte, maar die ook iets opriep van: Ja, en dan? Dan heb ik het geaccepteerd en dan? Mijn toen nog veel sterkere
ego, vond het maar een raar
verhaal en schoot enigszins in de
weerstand. Maar het bleek wel te kloppen. Het was het begin van een
veranderingsproces. Niet van een moeizaam proberen en mezelf steeds opnieuw veroordelen, maar van een steeds bewuster worden van dat niet geaccepteerde deel van mij.
That's me
Het mocht er nu gewoon zijn. Soms als ik weer eens ongenuanceerd een opmerking maakte en iemand reageerde daar vervelend of geïrriteerd op, dan zei ik: Ja, je hebt
gelijk. That’s me. In plaats van in de weerstand te schieten en de tegenaanval te openen. En zie wat er gebeurde: Doordat ik mezelf ging
accepteren, veranderde de omgeving mee. Niet dat ze altijd mijn opmerkingen waardeerden, maar mijn eigen
acceptatie van de donkere kanten van mezelf had een groot effect op mijn omgeving.
Laten praten
En het werd nog beter. Want in de loop van de
tijd ben ik steeds meer gaan
mediteren, waardoor ik ook een stuk
rustiger en nog bewuster van wat ik deed werd. Daarbij kreeg ik een zeer wijze les van mijn huidige
partner. Een zeer introverte, rustige en ingetogen man. Die mij in heel veel situaties gewoon liet praten. En geen tegengas gaf. Waardoor ik met mezelf geconfronteerd werd.
De kracht van stilte gebruiken
Hij had al lang in de gaten dat hij mij met woorden toch niet de baas kon en hij gebruikte de kracht van stilte. Als ik ergens mee zat, zei hij niet zoveel. Hij was er gewoon. Stil, maar wel aanwezig. Een enkele keer met een arm om me heen als ik daar om vroeg. En verder niets. Maar oh, wat was dat heilzaam en prettig. Het bracht me terug naar mezelf. Uit mijn hoofd vandaan naar de essentie.
De confrontatie aangaan
Andersom heb ik best wel een poos aan hem zitten te duwen en trekken, door als hij ergens mee zat of kwam bv. direct in de oplossingen te schieten. En door als we het samen ergens niet over eens waren daar steevast de confrontatie over aan te gaan. Tot ik af en toe momenten van bewustwording had en zijn tactiek/manier toepaste. Gewoon
stil aanwezig zijn. Iedere keer wel een overwinning op mezelf, maar oh, wat een geweldige
resultaten. Want net zoals het mij bij mezelf brengt, deed en doet het dat bij hem ook.
Volledige aandacht
Misschien is dat ook wel de reden dat
coaching of andere vormen van hulpverlening werken. Je kunt als het goed is je verhaal vertellen wat op zich als er echt geluisterd wordt al zeer heilzaam werkt. Het feit dat je gewoon kan en mag vertellen wat er speelt, dat er vervolgens niet geoordeeld wordt en dat de ander met zijn volledige
aandacht bij jou is, is al een hele stap vooruit. Het is een vorm van erkenning voor de ander dat hij of zij mag zijn wie hij of zij is en daarnaast geeft het ‘het verhaal’ van de ander ook zijn bestaansrecht. Geweldig die stilte. Ik gebruik ‘m steeds meer.
Mindfulness: Maakt van slachtoffers daders »« Effectiviteit: InvloedTrainingen over dit onderwerp
Gerelateerde artikelen
Reacties op "Communicatietechnieken: De kracht van stilte":
Sander op woensdag 18 april 2012 om 14:01
Wat een prachtig artikel over de kracht van stilte, ik bewonder je openheid, je gevoelens te delen en hoe je zelf tot inzichten bent gekomen. Dit delen uit persoonlijke ervaringen zorgt er mede ook voor dat ik me als lezer verbonden voel met jou. Door delen te helen.
Stille kracht
stilte bezit meer kracht dan elk woord
verstomd in dwalingen is zij
even die rust in mijn hoofd
voelt als aangenaam verdoofd
geen woorden, geen zinnen
alleen ik met mijn adem
stilte fijne stilte
de stilte spreekt in alle talen
kunst van waarachtig voelen, is stille kracht
Plaats een reactie
ConFront is niet verantwoordelijk voor geplaatste reacties en aanvaardt geen enkele vorm van eventuele aansprakelijkheid en behoudt zich het recht zonder aankondiging reacties in te korten of te verwijderen, als dit gepast wordt geacht. Het veld 'website' is optioneel. Je link wordt gekoppeld na controle van de reactie.