Als je vaak teleurgesteld of gekwetst bent geworden in de liefde bestaat de kans dat je je hart op een gegeven moment afsluit. Je bouwt als het ware een muurtje om je hart, in de hoop niet meer geraakt te zullen worden.Wat er vervolgens kan gebeuren is dat je achter dat muurtje een veilig heenkomen zoekt en je je daar relatief veilig en gelukkig voelt in je eigen hart. Daar kun je je best een poosje goed bij voelen.
Wat alleen lastig gaat is om van achter dat muurtje echte verbinding met de buitenwereld te maken. Je laat uiteindelijk niet meer zien wat je hart je ingeeft. Je verklaart je gedrag met allerlei rationele en meestal negatieve redenen, zoals: Ik ga me echt niet laten kennen. Ik wil niet de mindere zijn. Dat ga ik niet doen, want dat loopt helemaal verkeerd af. Niemand begrijpt me nog.
Zo lijk je in staat om een leven te leiden zonder betrokkenheid van je hart. Toch kun je hierdoor op een gegeven moment een soort vervreemding van jezelf gaan ervaren. Je denkt: Ben ik dat? Je voelt je gevangen achter die muur, met misschien wel een raam erin naar de buitenwereld, maar zonder de mogelijkheid te ervaren echt contact met die buitenwereld te maken.
Uiteindelijk leidt dat vaak naar precies datgene dat je dacht te vermijden door een muurtje te bouwen. Het gevoel van eenzaamheid en pijn zijn op de lange duur nauwelijks meer te harden en zijn veel pijnlijker dan de eerdere kwetsuren die je misschien in je relaties opliep. Je hebt je eigen pijn en eenzaamheid gecreëerd.
| Datum | Training | Locatie |
|---|---|---|
| Za 12 mei '12 | 2-daags Relatieweekend: Liever voor Elkaar | Nader te bepalen, meld je aan |