Communicatie: De rover en de bijna heilige

Vanuit het perspectief van de bijna heilige:

Het was zo’n mooie ervaring daarboven. Ik kwam boven en merkte dat de ander mij niet verstond. Ik dacht: dat is geen probleem, want lichaamstaal is universeel. Dus ik ging meteen op mijn knieën in het zand en trok een cirkel om aan te geven dat wij alleen één zijn. Ik schrok wel even toen hij daar een streep doorheen trok, maar hij heeft gelijk. Natuurlijk zijn we alleen één, maar er is wel verschil. Er is wel een hemel en een aarde. Maar zijn we nu kinderen van één vader of niet? Ja toch? Hij pakte een ui en gaf die aan mij. En ik dacht toe nou, wat betekent een ui? Wat kan een ui aanduiden? Ja, ik wist het. Een ui bestaat uit verschillende lagen. Zo is de zoektocht naar de kern van ons bestaan. Laag na laag moeten we afpellen. Ik begreep het. Zonder taal nog wel, dacht ik. Ik nam een hap. Wat een geweldige man. Wat kan ik hem nu teruggeven? Oh, ja. Een ei. Eieren komen nauwelijks voor in de woestijn en eieren zijn het symbool van het begin van alle leven. Rond als de aarde, mooier is er niet. Ik gaf hem het ei. En toen gebeurde het allermooiste. Hij hoefde het niet. Ik dacht als je het niet hoeft, zo’n symbool, waarbij je zoveel geeft, dan moet je wel heilig zijn.

Vanuit het perspectief van de rover:

Ik kwam boven en dacht: wat een klein minkukeltje. Heb je geld bij je of niet? Kan ik je te grazen nemen of niet? We verstonden elkaar niet. Ik wou mijn zwaard al pakken en ik dacht: ik hak zijn kop eraf. Hij ging meteen al op zijn knieën en tekende een cirkel in het zand. Ik dacht: jakkes, we zijn omsingeld. Bah, dacht ik. Dat pik je toch niet. Jij ons omsingelen? Als jij ons omsingt, hakken wij jullie in de pan. Tjakka, dat zal hem leren. Weet wat hij deed? Hij zou ons in zijn eentje te grazen nemen. Dat pik je toch niet. Dus ik pakte een ui en dat zal hem eens ff lekker aan het huilen brengen. Maar hij was niet bang te krijgen. Hij pakte de ui en zonder tranen te krijgen nam hij er een hap uit. Ik ben niet bang voor jou, zei hij daarmee. Het werd nog erger. Hij stak zijn hand onder zijn eigen boernoes en bood me een ei aan. Ik heb er naar gekeken en dacht: oh god, één druk van die hand en weg zijn we. Of te wel, we hebben een grotere rover ontmoet dan we zelf zijn: Dus we moeten wegwezen.